De gezichten van de Royal Arch – Vrijmetselaarsregalia

Eva Bakker
Product- en inkoopexpert met meer dan 15 jaar ervaring in de detailhandel

Oorsprong van de Royal Arch en ontwikkeling in Engeland

De oorsprong van de Royal Arch is vrij lastig te bepalen. Het zou kunnen voortkomen uit de gebruiken van de York Lodge, maar de eerste tastbare sporen verschijnen in Ierland in de jaren 1740. En vanuit Ierland kwam het (opnieuw) naar Engeland, waarschijnlijk met de Ierse immigranten tijdens de hongersnood van 1744-1745. Volgens sommige auteurs zou de Royal Arch verre Franse wortels hebben en, net als de Chevalier d’Orient, teruggaan tot de toespraak van de Chevalier de Ramsay (1736), om vervolgens via Ierland in Engeland terecht te zijn gekomen.

In Engeland werd de Royal Arch vanaf 1752 beoefend door de “Ancients”, die veel Ieren in hun gelederen hadden. De “Moderns” verzetten zich er aanvankelijk tegen, omdat zij geen enkele graad hoger dan die van Meester accepteerden. Geleidelijk aan begonnen zij het echter ook te beoefenen, maar in een structuur buiten de Grand Lodge van Londen, terwijl de “Ancients” dit binnen hun eigen Grand Lodge deden.

Bij de toenadering tussen de twee Engelse Grootloges, die in 1813 zou leiden tot de vorming van de United Grand Lodge of England, moest de status van de Royal Arch binnen de nieuwe organisatie worden geregeld. Men vond een consensusformule met een zeer Brits pragmatisme, maar paradoxaal in de formulering: “De zuivere en oude Vrijmetselarij bestaat uit drie graden en niet meer, namelijk die van Leerling, Gezel en Meester, INCLUSIEF de Supreme Order of the Holy Royal Arch” (Acte van Unie, artikel 2; cursivering door ons). Dit “inclusief” maakt van de Royal Arch een eenvoudige aanvulling op de Meestergraad en geen graad op zich, en toch wordt het beheerd door een Grand Chapter dat losstaat van, maar verbonden is met de Grand Lodge.

Dit betreft Engeland, waar deze graad de Domatic Royal Arch wordt genoemd, maar de Royal Arch wordt iets anders beoefend in Schotland, Ierland en Amerika.

De verschillende vormen van de Royal Arch

Het belangrijkste gemeenschappelijke punt van de verschillende Royal Arch-rituelen ligt in het centrale thema: de ontdekking van een ondergrondse gewelf onder de Tempel van Jeruzalem, waarin de ontvanger van deze maçonnieke graad het goddelijke Tetragrammaton (יהוה) en een andere mysterieuze naam ontdekt.

Deze graad is zeer bijbels, zoals de Angelsaksische Side Degrees over het algemeen zijn, en betrekt de symboliek van de Twaalf Stammen van Israël erbij. In Engeland, Schotland en Amerika speelt het verhaal zich af tijdens de herbouw van de door de Babyloniërs verwoeste Tempel. De drie “Principals” die het Chapter voorzitten zijn Prins Zerubbabel, de profeet Haggai en de hogepriester Jozua, terwijl de profeet Nehemia en de schrijver Ezra ook aanwezig zijn in het college van officieren. Het ritueel echoot zo de bijbelboeken Ezra en Nehemia, die verslag doen van de terugkeer uit ballingschap en de herbouw van Jeruzalem en de Tempel.

De Ierse Royal Arch situeert zich in een eerdere bijbelse context, namelijk die van de restauratie van de Tempel in opdracht van koning Josia, zoals beschreven in het 22e hoofdstuk van het Tweede Boek der Koningen: de drie Principals zijn hier dus koning Josia, de hogepriester Hilkia en de schrijver Safan.

De Schotse Royal Arch

De Schotse Royal Arch ligt zeer dicht bij zijn Engelse tegenhanger en gebruikt bijna dezelfde maçonnieke decoraties. Het enige verschil is de kleurnuance van de rode driehoeken die afwisselen met blauwe op de sjerpen en de randen van het maçonnieke schort: rood in Engeland, karmozijnrood in Schotland.

In beide varianten van de Royal Arch is de First Principal Zerubbabel, de Second de profeet Haggai en de Third de hogepriester Jozua. In beide gevallen is de Royal Arch een unieke graad, verleend aan Meesters en niet langer aan voormalige Achtbare Meesters, zoals het geval was tot 1823. In Schotland wordt echter van de kandidaat vereist dat hij ook de graad van Mark Master Mason bezit, die in dat land meestal binnen de symbolische Loge wordt verleend als aanvulling op de Gezelgraad.

De Ierse Royal Arch

In Ierland zijn, zoals we hebben gezien, de drie Principals anders, omdat het verhaal zich in een ander tijdperk van de bijbelse geschiedenis afspeelt: de First Principal vertegenwoordigt koning Josia, de Second de hogepriester Hilkia en de Third de schrijver Safan. De maçonnieke decoraties verschillen sterk van de Engelse en Schotse versies, aangezien de lange kettingen en sjerpen rood zijn, evenals de rand van de schorten. Maar ook hier gaat het om een unieke graad die, net als in Schotland, vereist dat de ontvanger eerst tot Mark Master Mason is verheven.

De Amerikaanse Royal Arch (York Rite)

De Amerikaanse Royal Arch is complexer, aangezien deze is geïntegreerd in het systeem van hoge graden van de York Rite. Het is geen geïsoleerde graad meer, maar maakt deel uit van een reeks waarvan het het hoogtepunt vormt: binnen de York Rite vertegenwoordigt het Royal Arch Chapter de tweede reeks, na de Blue Lodge, en beheert het de graden van Mark Master, Virtual Past Master, Most Excellent Master en Royal Arch Mason.

Het Amerikaanse ritueel onderscheidt zich op verschillende punten van de andere versies: net als bij de Engelse en Schotse Royal Arch vertelt de legende over de herbouw van de Tempel en komt Zerubbabel voor, maar ditmaal is hij slechts de Second Principal, terwijl de First de hogepriester Jozua is en de Third de profeet Haggai blijft. Wat de maçonnieke decoraties betreft, deze zijn rood van kleur en doen denken aan die van de Ierse Royal Arch.

De Royal Arch, een graad met vele facetten

De Angelsaksische Royal Arch lijkt dus twee, of zelfs drie tradities te volgen. De oudste lijkt de Ierse te zijn, die de legende nog niet heeft verbonden met die van de herbouw van de Tempel en die eenvoudigere en “archaïsche” decoraties gebruikt. Rood is inderdaad de kleur die het meest wordt gebruikt door de oude hoge graden, met name die van Franse oorsprong, zozeer zelfs dat verschillende 18e-eeuwse rituelen het beschrijven als “de ware Schotse kleur”.

De tweede traditie is de vorm die de Royal Arch aannam in Engeland en later in Schotland, waar het verhaal werd verrijkt met het thema van de herbouw van de Tempel. De maçonnieke decoraties zijn zeer ongebruikelijk, versierd met blauwe en rode driehoeken, die men in geen enkele andere maçonnieke graad terugvindt.